"Ik hoor er bij"

In gesprek met Sofia uit Oosterhout

Acht jaar gelden is Sofia uit Eritrea naar Nederland gekomen. Via een gezinshereniging met haar man kwam zij in Oosterhout terecht, samen met twee van haar zes kinderen. Vier kinderen waren achtergebleven bij familie in Ethiopië. “Femke had de gezinshereniging met mijn man samen geregeld, en heeft ons ook geholpen de andere vier kinderen naar Nederland te halen. Gelukkig was het gezin vijf maanden later weer compleet. Het leek voor mij heel lang te duren, maar eigenlijk was het heel snel. Femke en Monique begeleidden me een jaar lang. Het was ook een leuke tijd, ze hielpen graag. Zonder hun had ik mijn kinderen nu niet hier gehad.”

“Ik had het heel druk met zorgen voor het huis, de kinderen en de studie. Ik ben heel actief aan de slag gegaan en mijn Nederlandse taal ging snel vooruit. Femke vroeg mij om te komen helpen, en te gaan tolken als vrijwilliger. Ik twijfelde, ik wist niet of ik dat wel kon. Nu tolk ik bijna elke week, zowel Arabisch als Tigrigna. Ik vind het heel leuk om te doen. De mensen die ik help hebben stress. Als je uit een ander land komt is alles moeilijk. De taal, contact met de mensen, het land. Als je naar de dokter gaat begrijpt hij je niet. Je twijfelt overal over, je bent niet zelf in controle. Als tolk kan ik daar bij helpen. Mensen voelen zich begrepen door mij. Zo doe ik iets voor hen. Ik zeg hen ook altijd dat ze het gewoon moeten proberen. Als je probeert en probeert, dan komt het altijd goed.”

Bij het werk als tolk kom je ook veel privé-zaken tegen. Je hebt echt een vertrouwensrelatie, en ik mag er niet met andere mensen over praten. Wel met mijn collega’s natuurlijk. Vaak als ik thuis kom dan schrijf ik die dingen van me af. Het papiertje verscheur ik daarna, maar dan kan ik het ook loslaten. Ik heb heel leuke collega’s. Dat is erg belangrijk. We zijn blij met elkaar, het is warm, je hoort er bij. Het is ook fijn iets anders te doen dan alleen voor huishouden en de kinderen te zorgen. Ik kan mijn capaciteiten inzetten. Ik ben sociaal en kan goed met mensen omgaan. Ook als ze boos zijn. Ik kan ook stil zijn met ze. En duidelijk zijn, als dat nodig is.”

“Door het vrijwilligerswerk heb ik veel meer zelfvertrouwen gekregen. Ik durf overal naartoe te gaan. Ik kan oudergesprekken voeren, telefoontjes plegen. Ik wil mijn collega’s bedanken. Ze werken altijd met een glimlach. Ik voel me thuis.”

Over deze interviewserie

De sociaal werkers van Surplus zijn er voor alle inwoners van jong tot oud met alledaagse hulpvragen in West-Brabant. Maar wie zijn die mensen? Hoe zijn ze bij Sociaal Werk terecht gekomen en hoe is hun leven verlopen? Gemma Vriens van Surplus interviewde en fotografeerde Egelien, Jac, Juliette, Sofia, Alex en Rob, Jenette, Sandra en Mirabel. Zij laten als geen ander zien wat veerkracht inhoudt. Dat je ondanks tegenslag er weer bovenop kan komen. Soms met een klein duwtje in de rug. Want je hoeft het niet altijd alleen te doen. Het laat ook zien dat iedereen van betekenis kan zijn voor een ander. Zo maak je elkaars buurt samen een stukje mooier. En dat.. dat is samen leven.

09-02-2026