"Ik woon in de gezelligste buurt van Nederland" 

In gesprek met Sandra uit Breda

Ze noemden mij een moeilijk opvoedbaar kind, dus op mijn dertiende kwam ik bij Maria Raboni in Breda terecht. Ik wilde snel de jeugdzorg uit, dus trouwde ik vroeg en kreeg een appartementje in de Hoge Vugt. Ik was 18 jaar en de relatie hield geen stand. Niet lang daarna leerde ik mijn overbuurjongen Marco kennen. We zijn nu na 35 jaar huwelijk nog steeds heel gelukkig met elkaar. Onze kinderen zijn inmiddels 35 en 28 jaar en zijn we ook al weer drie kleinkinderen rijker. We gaan graag naar de kinderboerderij hier vlakbij. 

Sinds zes jaar wonen we hier gelijkvloers, vlakbij het winkelcentrum. Ik heb 24 uur per dag pijn, vanwege een soort reuma. Daardoor is er heel veel veranderd. Ik heb een scootmobiel geregeld en een rollator. Dat viel niet mee om dat via de gemeente voor elkaar te krijgen.  

Sinds een poosje ben ik vrijwilliger bij het Buurtpunt naast de pizzeria. Ik ben gastvrouw en zorg ervoor dat de mensen zich welkom voelen. Ik vraag waar ze voor komen, en zorg ervoor dat ze met de juiste mensen in gesprek komen. Dat is bijvoorbeeld Alwel, Breburg, Laurentius, Zorgvoorelkaar Breda, de GGD, Surplus. Op de donderdagen is het heel druk. We zetten er een lekker bakkie koffie bij. Een keer per maand organiseren we een soep uurtje. We nodigen zo veel mogelijk mensen uit om soep te komen eten. Bij het Buurtpunt is het hartstikke leuk. Ik heb het er zo naar mijn zin, het is geweldig om zo met heel veel mensen om te gaan. “Hé Sandra!” hoor ik dan steeds als ik hier in het winkelcentrum loop. Ik heb zo veel mensen in de buurt leren kennen. Ik heb ook hele leuke collega’s van Surplus, zoals Marian en Kelly. We proberen zo veel mogelijk mensen binnen te halen, even koffie drinken, even een praatje maken, even helpen met de telefoon. Hele gewone dingen. Deze inlopen zijn heel belangrijk. Het is een laagdrempelige plek om even een vraag te stellen. Voor sommige mensen is het ook een ontmoetingsplek, voor anderen heel praktisch en Sandra is voor hen een wegwijzer. 

Ik kom regelmatig in Pluspunt De Wisselaar. Het is er heel druk, zeker als het bingo is. Binnenkort start ik er als gastvrouw. Koffie en thee zetten, meehelpen met de maaltijden en afwassen. Pluspunt de Wisselaar is wat groter, en daar zal ik ook iets meer verantwoordelijkheid krijgen. Sowieso gaan we er weer wat gezelligheid brengen.  

Toen de kinderen klein waren ben ik plotseling in elkaar gezakt. Hartstilstand. Mijn man heeft mij gereanimeerd tot de ambulance kwam. Ik had last van geheugenverlies. Mijn korte termijn geheugen deed het niet meer zo goed. Maar we zijn gewoon doorgegaan. Ik moest me wel aanpassen en langzaam weer de dingen leren. Jezelf aankleden, de dagelijkse dingen met de kinderen. Zij motiveerden mij enorm, Ik ben een positief iemand, zal niet snel bij de pakken neer zitten. Mijn man helpt ook mee, we steunen elkaar. Na die hartstilstand moest ik stoppen met roken, natuurlijk. Dus die ervaring zet ik nu ook in in het stoppen met roken project, als stopcoach. Ik heb een diploma gehaald en ben nu rookvrij-ambassadeur. Samen met vier andere buurtbewoners, Beatrijs en Kelly helpen we mensen van het roken af. Het is echt al wel een paar keer gelukt. We publiceren op facebook en insta, zijn actief tijdens Stoptober  en gaan met mensen in gesprek. Ze noemen ons de (s)toppers van de buurt. 

Ik ben blij dat ik zo actief kan zijn en iets voor de mensen kan betekenen. Het aantal sociale contacten is enorm gestegen. Als je in de groepsapp kijkt hoeveel er daar inmiddels in staan! Het geeft mij ook afleiding van de pijn. Als ik sociaal bezig ben, dan denk ik er niet zo aan. Het is fijn om mijn sociale kwaliteiten in te kunnen zetten. Ik heb oliebollen geregeld via de bakker, dus met oud en nieuw gaan we een buurtwandeling maken vanaf de vredesduif en bij het buurtpunt oliebollen eten. Echt ik woon in de gezelligste buurt van Nederland. Het kan niet beter.  

Over deze interviewserie

De sociaal werkers van Surplus zijn er voor alle inwoners van jong tot oud met alledaagse hulpvragen in West-Brabant. Maar wie zijn die mensen? Hoe zijn ze bij Sociaal Werk terecht gekomen en hoe is hun leven verlopen? Gemma Vriens van Surplus interviewde en fotografeerde Egelien, Jac, Juliette, Sofia, Alex en Rob, Jenette, Sandra en Mirabel. Zij laten als geen ander zien wat veerkracht inhoudt. Dat je ondanks tegenslag er weer bovenop kan komen. Soms met een klein duwtje in de rug. Want je hoeft het niet altijd alleen te doen. Het laat ook zien dat iedereen van betekenis kan zijn voor een ander. Zo maak je elkaars buurt samen een stukje mooier. En dat.. dat is samen leven.

09-02-2026