“Dat mensen je waarderen. Dat voel ik absoluut. Je zoekt je hele leven naar waardering. Het vrijwilligerswerk heeft mij heel veel opgeleverd. Zelfvertrouwen.”
In een stijlvol en kleurrijk ingericht appartement, uitkijkend over het water, vertelt wouter zijn verhaal. Hoe zijn verleden en de uitdagingen die hij in het leven tegenkwam, verweven is met zijn vrijwilligerswerk bij de palliatieve thuiszorg.
“Ik heb een moeilijke opvoeding gehad. Liefdeloos. Ik moest altijd presteren, altijd werken. Ik kom uit een groot gezin met 9 kinderen. We hebben geen contact meer. Dat raak je nooit kwijt. Ik moet er veel over nadenken, maar eigenlijk moet ik het achter me laten.”
Het was de bedoeling dat hij priester werd, maar dat is niet gebeurd. “Toen ik verkering kreeg vonden mijn ouders dat niet goed. Ik trouwde jong”. Wouter begon zijn eigen bedrijf in tentoonstellingen- interieurbouw en styling. Hij had 14 man personeel. “Na jaren besloot ik het bedrijf te verkopen. De medewerkers hadden een hekel aan homo’s.”
Op latere leeftijd kwam Wouter er achter dat hij homoseksueel was. Er kwam een einde aan 25 jaar huwelijk, maar het contact met zijn ex-vrouw en de kinderen is goed gebleven. “Ik twijfel wel altijd of ik het wel goed heb gedaan. In mijn werk, met de kinderen, met de kleinkinderen. Doe ik het wel goed.” Na zijn bedrijf is hij in de keukenbranche gaan werken. Toen dat bedrijf failliet ging koos hij op zijn 58e voor een VUT-regeling.
“Ik ben direct vrijwilligerswerk gaan doen. Bij de VPTZ ging ik naar mensen toe die komen te overlijden. Dat gaat zeker ook om de familie. Als ik er ben dan kunnen zij even wat voor zichzelf doen. Soms als een man terminaal is, kan de vrouw heel persoonlijke dingen aan je vertellen. Dat kan haar dan ook helpen de zorg beter vol te houden. Goed luisteren, ook naar de familie en daar op inspelen. Je komt in hele privé-situaties terecht. Daar moet je goed tussendoor zien te laveren. Soms hebben de mensen een slechte band met de kinderen, of zijn familieleden het niet met elkaar eens. Je signaleert wel, maar dan laat je het wel bij hen. Zonder oordeel er zijn is heel belangrijk in de VPTZ. Vijftien jaar lang heb ik dit gedaan.”
“Toen ik zelf kanker kreeg ben ik gestopt met de huisbezoeken. Ik ben toen Lydia gaan helpen met de coördinatie. Ik doe veel praktische zaken en de contacten met vrijwilligers. Gesprekken over ‘hoe ga ik hier mee om’. Er is ruimte om dingen met elkaar te delen, maar je moet hier wel heel discreet mee omgaan. Ik kan het makkelijk laten. Lydia heeft een heel eigen stijl van werken. Ze is heel bevlogen, zet zich 100% in voor de mensen. Maar soms is ze in het gesprek heel prettig, en dan hoor ik weer niets op een appje. Ik neem ze maar zoals ze is. Dan gaan we weer eens samen lunchen om dingen te bespreken.”
Wouter is een heel actieve man. Niet alleen voor de VPTZ maar hij heeft zich op allerlei vlakken ingezet in de samenleving. Behalve oppassen op de kleinkinderen is hij actief geworden bij Stichting Pim in Dorst. Zijn kleindochter heeft een meervoudige handicap en woont in deze woongemeenschap. Lange tijd heeft hij er voor de groep gekookt. Hij begeleidde ook reizen voor mensen die niet zelfstandig op vakantie kunnen. Daar speelde hij een coördinerende rol. Hij zorgde ervoor dat alle vrijwilligers op één lijn bleven. Vooral tijdens zware weken, waar mensen kwamen die veel zorg nodig hadden, was dit nodig. “Ik ben er nog trots op dat we die weken zo goed konden afronden.”
Samen met zijn man is hij een actieve linedancer. “Het is een country, maar wel moderne muziek. Elk lied heeft zijn eigen dans. Het is echt een hobby van ons samen.” De laatste tijd gaat hij graag naar Poppy’s, een huis voor mensen die te maken hebben (gehad) met kanker. “Daar zijn hele fijne mensen”.
“Vrijwilligerswerk heb ik ook als een soort vlucht gedaan, en voor de erkenning. Je krijgt echt veel waardering. Het leven was soms als een lange strijd. Inmiddels ben ik 30 jaar samen met mijn man. Vorige week zaten we met de drie kleinzoons te lunchen bij Downies en Brownies. Ze vroegen ons wat onze relatie is. Ik ben dan heel tevreden dat we dit zo met elkaar kunnen doen.”
De sociaal werkers van Surplus zijn er voor alle inwoners van jong tot oud met alledaagse hulpvragen in West-Brabant. Maar wie zijn die mensen? Hoe zijn ze bij Sociaal Werk terecht gekomen en hoe is hun leven verlopen? Gemma Vriens van Surplus interviewde en fotografeerde Egelien, Jac, Juliette, Sofia, Alex en Rob, Jenette, Sandra en Mirabel. Zij laten als geen ander zien wat veerkracht inhoudt. Dat je ondanks tegenslag er weer bovenop kunt komen. Soms met een klein duwtje in de rug. Want je hoeft het niet altijd alleen te doen. Het laat ook zien dat iedereen van betekenis kan zijn voor een ander. Zo maak je elkaars buurt samen een stukje mooier. En dat.. dat is samen leven.
24-06-2026
Laat uw gegevens achter en wij bellen u binnen 1 werkdag terug.
